Araudiaren aldaketa utilitarista eta produktibista da

Gaur onartutako aldaketa erresidentzia baimena lortzeko baldintzak malgutzean oinarritzen da. Lehen, erresidentzia baimena lortzeko gutxienez 200 orduko formakuntza egin behar zen. Hemendik aurrera, ordu gutxiagoko formazioak egin ahal izango dira eta online egiteko aukera ere izango dute. Escrivá ministroak argudiatu du emakumeei sarbidea erraztuko diela, orain arte prestakuntza horietara sartzen ziren pertsonen % 31 baino ez baitziren emakumeak.

Administrazioek ezarritako muga guztiak direla eta, atzerritarrak gure lurraldera iristen diren lehen unetik diskriminatzen dira. Ez dute gainerako pertsonek duten osasunerako, etxebizitzarako edo gizarte prestazioetarako benetako eskubiderik.

Egoera latzean bizitzera behartuta daude, eskubiderik gabe, lan kontratu bat lortu arte (lortzen badute). Eta lan kontratua dutenean, gehienetan oso prekarioak dira (batzuetan lanbide arteko gutxienekora ere iristen ez diren soldatak, lanaldi amaigabeak, laneko segurtasunik eza eta abar).

Aldaketa horren bidez, atzerritarrak berriro ere eskulan soiltzat hartzen dira, lan egiteko edo esplotatzeko bakarrik balio duten pertsonatzat.

Laneko heriotza gehienak kontratuaren lehenengo hilabeteetan gertatzen dira, hau da, askotan prestakuntza faltagatik, lan erritmo handiengatik eta abarrengatik. Aldaketa horrekin, prestakuntza are baxuagoa duten eta prekarioagoak diren langileak baino ez dira sartuko lan merkatuan.

Hain zuzen ere, kontrakoa eskaini beharko lukete enpresek langileak erakartzeko: prestakuntza gehiago, lan baldintza hobeak, malgutasun handiagoa eta lanaldi txikiagoak, lana eta bizitza pertsonala uztartu ahal izateko. Hori da genero berdintasuna sustatzeko bultzatu beharko liratekeen politikak. Azken arau horrek ez du ekarriko emakume gehiago lan merkatuan sartzea, emakumeek jasaten dituzten diskriminazioak egiturazkoak baitira.